Kupa Salvadora Dali a kupa dziecięca i inne świnstwa

Zacytuję artystę z jego “Dzienników geniusza”: “Natychmiast po zajeciu stosownej pozycji oddaję prawie całkowicie bezwonny stolec, tak ze perfumowany papier toaletowy tudzież gałązka jaśminu panują nad sytuacją.(..) z obrzydzeniem, niemal ze zgrozą wspominam stolec z okresu madryckich czasów szalenstw wraz z Lorcą i Bunuelem, kiedy miałem dwadzieścia jeden lat. W porównaniu z dniem dzisiejszym była to niedajaca się wyrazić cuchnąca, nieciągła, rozbryzgująca, konwulsyjna, spazmatyczna, diaboliczna, dytyrambiczna, egzystencjalistyczna, piekąca i krwawa sromota”.

Czemu o tym piszę?

Bo oczywiście, że określenie kupy (o pardonsik- stolca) epitetem “egzystencjalistycznej” i “diabolicznej” mnie rozczuliło. To po pierwsze. Egzystencjalistyczna kupa. Nic bardziej prawdziwego.

Bo napisano mi, że niedługo będą mnie zajmować tylko dziecięce kupy i przestanę się wysilac na, cytuję, wielkie rzeczy (chodzi o pisanie o tym, o czym piszę- przypominam, ze komentarze moderuję .

Wchłonie mnie pełna wyrzeczeń, straszliwa codzienność matki

Wyrażam zatem nadzieję, że kupy te nie będą diaboliczne. Z pewnością będą egzystencjalistyczne.

Nie wiem, czy będę o nich pisać, bo przeczytałam wcześniej Salvadora, a jest on absolutnym mistrzem w opisywaniu własnych odchodów i wątpię, by ktoś mu dorównał, a ja nie lubię zajmowac drugiego miejsca. Ale, ale- kto wie. Skatologia zawsze była mi bliska, zwłaszcza odkąd przywiozłam mikroskop ze Związku Radzieckiego.

To przywodzi na myśl kwestię tabu. Kupa jest tabu. Przyznam, że kiedy dzieliłam się z Osobistym Konkubentem tematem tego wpisu, a zabierał się do nakładania spaghetti con zucchinii e funghi na talerz, zapytał : Czy podać tez stolec? pojęłam, że i na to jest czas i miejsce.

Co mnie zamyśliło. Bo nie to sprawia, że czuję obrzydzenie. Raczej.

Najbardziej obrzydliwą rzeczą na swiecie są: sierść na nóżkach wieprzowych w galarecie, szumowiny na rosole oraz guma przyklejona  pod stołem, na którą się człowiek natyka, pijąc kawę w dobrej rzekomo kawiarence. Oraz, oczywiście, zapach chmielu.

I są też inne tabu. To, co ludzkie, jesli nie ma nic wspolnego z mordem, biciem, jest wciąż tabu. Choroba nowotworowa jest tabu. Umieranie jest tabu. Nie wolno umierać za głośno i manifestacyjnie, trzeba chyłkiem i w zawstydzeniu (można umrzeć od serii karabinu w głowę lub od szczegółowego poćwiartowania, vide większość filmów, ale nie umiera się na chorobę, to jest fe. Fi donc!). Seks jest tabu – poza gwałtem zbiorowym na filmie pornograficznym, oczywiście, czy nastoletnią Azjatką, proszącą widzów, by ją jak najszybciej wzięli za niewielkie pieniądze – jesli tylko ma element czułości.

Kolejnym tabu jest …ciąża. Okazuje się, że dzielenie się zdjęciem usg nie licuje z zasadami strzeżonej pilnie dulskiej prywatności (coś, jak robienie kupy, jak mniemam). Ciekawe, że emocjonalne wpisy oburzonych umieszczone na FB po tym, gdy pojawiło się moje zdjęcie na leżance z rączką usg na odsłoniętym brzuchu należaly do tylko męzczyzn – dodam, ze bardzo specyficznych (i większa ich liczba wyraziła radość). What?

Myślę sobie w związku z tym, że mimo, iż sądziłam, ze dinozaury wyginęły,  jednak się myliłam. Wciąż istnieją ludzie, którzy uznają, że zdjęcie na FB rozebranej lolitki, żarty rasistowskie, antysemickie, czy zdjęcia własnej pólnagiej partnerki są bardzo ok (luźno dobierałam przykłady), nie są przejawem ani głupoty, której należy sie wstydzić, ani poglądów z czasów średniowiecza, ani braku wiedzy, czy podejrzanych skłonności czy nie stanowią faktycznego zamachu na prywatnośc- ciąża już tym wszystkim jednak jest.

Chcąc nie chcąc, pomyślałam o matkach takich panów. Czy mamy do czynienia z wycofanymi matkami Polkami, które, gdy pojawiły się jakies oczywiste niedogodności ciążowe, wymykały się do komórki albo własnej sypialni, by tak płakać po kątach i nie mącić spokoju pana i władcy?

Czy to te dzielne, skądinąd, mamy panów, którzy nie umieją ugotowac sobie obiadu, bo im się tak życie ułożyło, bo te wszytskie tajemne czynności (gotowanie, rodzenie dzieci i sprzątanie) należały do zdominowanych mam?

Przypomniał mi sie pewien krakowski prawnik, bardzo zresztą wzięty, którego uczyłam angielskiego. Dumny ojciec trojki dzieci, piękna żona, zajmująca się domem, którą z rozczuleniem nazywał “księżniczką”.

Okazało się, ze po trzecim porodzie Księżniczka cierpiała na potężną depresję. Ale, by go nie denerwować i nie budzić, bo przecież to on NAPRAWDĘ pracował, nie ona, wychodziła z łożka płakac do ich pięknej łazienki. Wspaniały mąż pochwalił się tym zachowaniem z wielką dumą.

-Tak powinna zachowywac sie prawdziwa kobieta- powiedział mi, ćwicząc angielski, przez co musieliśmy przejść na język ojczysty, bo nie chciałąm uronić ani słowa z tej wypowiedzi, a językowo młody dzielny prawnik nie był szczególnie uzdolniony- nie wierzyłam bowiem swoim uszom-  Dyskrecja i prywatność. – rzekł- Kwintesencja kobiecości.

*********************

Oczywiście, że moje skatologiczne skojarzenia są próbą, prowokacją (z punktu widzenia przeciętnego człowieka, ale mam wielką nadzieję, ze bloga tego nie czytają przeciętni ludzie. Liczę, ze wielu z was z wielka ciekawością zajrzy do sedesu jutro rano – po kawie, która tak przecież poprawia perystaltykę jelit ).

Czy jest nią ciąża?

****************

menu na dziś:

jabłko

miseczka zupy ogórkowej

placek z alg

miseczka twarożku z jabłkiem

kawałek śledzia

pół czekolady

miseczka spaghetti z selerem i pomidorami

ciutka sałaty z ogórkiem, czosnkiem i smietaną. Dużo pieprzu.

About these ads

Posted by Aleksandra Łojek on January 23, 2013

http://dziewieciomiesiecznik.wordpress.com/2013/01/23/kupa-salvadora-dali-a-kupa-dziecieca-i-inne-swinstwa/